@ nu_poo @

....เมื่อไม่ได้ไป ขอไว้อาลัยด้วยบทกลอน...

ห้าร้อนหนาว ผ่าวผ่าน จนกร้านกล้า
แรงศรัทธา ประชาชน มากล้นหลาย
ออกทีวี ยิ่งบอกต่อ ใครต่อใคร
หวังอยากให้ คนต้องรู้ ว่ากูดี

จะไม่ดี ได้อย่างไร ใครก็เลือก
ขออย่าเสือก ถ้าไม่แน่ มึงต้องหนี
หากไม่หลีก ก็รีบย้อน คืนอกพี่
มาตรงนี้ แทบเท้าพี่ ไม่มีจน

พี่จะเล่า ให้ฟัง วันที่สาม
คอยติดตาม ใครจะด่า น้องอย่าสน
ขนกันมา แสดงพลัง ประชาชน
ให้มวลชน ทั่วแผ่นดิน ได้ยินดี

ที่พี่ทำ ก็ล้วนเพื่อ ประเทศชาติ
อย่างองอาจ แม้โดน หมิ่นศักดิ์ศรี
คนบางกลุ่ม มันอิจฉา มาหลายปี
จ้องโค่นพี่ เลยก่นด่า ว่าขี้โกง

อย่าไปเชื่อ นะน้องนะ พี่รักน้อง
พวกมันจ้อง ทำลายชาติ ทั้งโขยง
เลยใส่ร้าย ป้ายสี ให้พี่ลง
แต่ขี้ผง คนแค่นี้ พี่ไม่ระคาย

พี่ยังมี สิบเก้าล้าน ที่ยังรัก
ยังตระหนัก เชื่อว่าพี่ นี้ไม่ขาย
ชาตินะชาติ ไม่ใช่หุ้น ขายทำไม
ช่างน่าอาย กล้ากล่าวหา ว่าพี่ทำ

พี่ไม่ทำ ระยำทราม ดังมันว่า
พี่น้องจ๋า อย่าเชื่อมัน เรื่องขันขำ
พี่รักชาติ สู้เพื่อน้อง จะต้องจำ
พี่ขอย้ำ พี่ไม่ผิด โปรดติดตาม

วันที่สาม จะได้รู้ ทั้งประเทศ
ขอจงเมต ตาพี่ อย่าผลีผลาม
จะได้รู้ ใครแน่ ที่ต่ำทราม
จ้องจะทำ ลายมวลชน โดยกลลวง

อยากให้น้อง ลองได้ฟัง แล้วจะรู้
ว่าพี่สู้ เพื่อแผ่นดิน อย่างใหญ่หลวง
หุ้นที่มี ก็ยอมขายอย่างไม่ห่วง
ก็เพื่อปวง ชนเห็น ความโปร่งใส

ดูเอาเถิด ทำเพื่อชาติ ขนาดนี้
คนบัดสี ยังกล้าดี มาขับไล่
พูดมาได้ ว่าพี่ ต้องออกไป
พี่ไม่ไป พี่ไม่ออก บอกตรงๆ

คนอย่างพี่ มีศักดิ์ศรี พี่ไม่ออก
ตะโกนบอก อย่างไร ก็ไร้ผล
คนอย่างพี่ ไม่มีอาย ไม่ยอมลง
จะมั่นคง มุงาน เพื่อปวงชน

สิบเก้าล้าน ยังเฝ้ารอ ผู้นำทาง
ให้ทิ้งขว้าง ทำไม่ได้ ต้องเห็นผล
ทุ่มเงินไป มากมาย หว่านซื้อคน
ต้องแก้จน ให้ปวงญาติ ก่อนคืนอำนาจใคร

@  พ่อบอกว่าอย่ายุ่งเรื่องการเมือง เดี๋ยวมันก็วนมาเหมือนเดิม เป็นวัฏจักร ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก แต่พ่อว่าเรามันไม่ควรยุ่ง อืม... ถ้าเราไม่ยุ่ง ใครนะ ที่จะยุ่ง

@ ช่วงมีการชุมนุมขับไล่นายกในเดือนกุมภา พ่อเร่งเร้าให้กลับต่างจังหวัดทุกครั้ง ดังจะกลัวลูกไปร่วมขบวน แต่ก็จริงลูกอยากไป ไปดูจะได้รู้ ได้เห็น เป็นข้อมูลหนึ่งในชีวิต

แต่ก็เชื่อพ่อ พยายามนึกว่า...ชีวิตพ่อเคยขออะไรบ้าง

นึกไม่ออกเลย เพราะพ่อไม่เคยขออะไรเลย นอกจากเรื่องนี้ ...

แล้วจะยากตรงไหน ที่ละความอยากของตัว ให้พ่อ... จึงไม่ไป เพื่อพ่อ

@ พ่อว่าอีกไม่นานมันเหตุการณ์รูปแบบเดิมๆ จะกลับมาอีกพร้อมความสูญเสียของประชาชนและการได้มาของคนกลุ่มหนึ่ง ...

แล้วเราจะทำอย่างไรล่ะพ่อ ...

พ่อว่า เราก็อย่าไปยุ่ง

นี่ประเทศเรา เราไม่ยุ่ง แล้วใครจะยุ่ง

พ่อว่า มีคนยุ่ง แต่ฉันไม่ควรไปยุ่ง

ยิ่งคุยกันยิ่งงง

แต่ก็เชื่อพ่อ... ทำให้พ่อสักครั้ง

เพราะบวชให้พ่อก็ไม่ได้ แต่งงานให้พ่อก็ยังทำไม่ได้เสียด้วย

เอาเป็นว่า... หนูไม่ไปร่วมขบวนการชุมนุม ให้พ่อก่อนแล้วกันนะ  อิ อิ

ถ้าพบคุณฉันจะบอกว่า  นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่จะเจ็บปวดเพราะคุณกับการรอ เมื่อรถข่าวคุณแวะมาจอดริมถนนหน้าเอ็มโพเรียม คุณลดกระจกลงมา ส่งของให้ ฉันพูดอะไรไม่ออก นอกจากคำว่า "ขอบคุณค่ะ" แล้วก็หันหลังให้คุณเดินจากมา ส่วนรถคุณก็คงทำหน้าที่วิ่งต่อไปข้างหน้าสวนทางกับเส้นชีวิตฉัน

ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ฉันตัดสินใจส่งข้อณความถึงคุณว่า ครั้งนี้คือสุดท้ายที่ฉันจะยอมเจ็บปวดเพื่อคุณ
คุณโทรกลับมาทันที ... แต่ฉันเลือกไม่รับสาย
คุณโทร โทร โทร โทร แล้วก็โทร จนฉันไม่อยากเชื่อว่าเป็นคุณจริงๆ ใช่มั้ยที่กดถึงฉัน
เพราะคุณไม่เคยทำเช่นนี้

ฟรีทีวีไม่ทำเพื่อประชาชน

แต่บอกรักด้วยการ

ไม่ให้เครียดกับข่าวม๊อบ

                ค่ำคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ดิฉันตกอยู่ในภาวะขมขื่น เพราะ ติดตามข่าวสารความเคลื่อนไหวของบรรยากาศการร่วมชุมนุมของประชาชนกับพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยเพื่อขับไล่ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ที่บริเวณท้องสนามหลวง ตอน "เอาประเทศไทยคืนมา" อยู่ที่บ้านทั้งวัน

บ้านดิฉันมีทีวีเครื่องเดียว ต้องเปิดกลับไปกลับมา พยายามติดตามข่าวจากทีวีเป็นระยะ แต่ไม่ค่อยได้ทราบเรื่องราวอะไรมากนัก กระทั่งต้องเปิดอินเตอร์เน็ต เพื่อดูข่าวการชุมนุมที่ท้องสนามหลวง ผ่าน เนชั่นชาแนล และ ASTV ของเครือผู้จัดการ โดยสลับช่องไปมา พร้อมกับดูฟรีทีวีไปด้วย

เมื่อเข้าสู่ช่วงสองทุ่มเศษ ในขณะที่บริเวณท้องสนามหลวง เกิดเหตุเพลิงลุกไหม้รถปั่นไฟให้กับการชุมนุม เกิดไฟไหม้ที่บริเวณตรงเครื่องปั่นไฟ

นับว่าดิฉันมีบุญมากที่เดียวได้ชมข่าวนี้จาก ไอทีวี และ โมเดิร์นไนน์  ในระยะเวลาสั้นๆ ก็ตาม และหลังจากนั้นทุกช่องของฟรีทีวี ก็กลับคืนสู่รายการปกติ บิ๊กบราเธอร์ ละคร และอีกหลายรายการที่สนุกสนาน

ฟรีทีวีทุกช่องใจดีมากที่ไม่ยอมให้ประชาชน ชาวบ้าน ได้เห็นภาพเครียดๆ ของการชุมนุมที่ท้องสนามหลวง และอีกหลายๆ แห่งตามจังหวัดต่างๆ แต่บำรุงบำเรอประชาชนด้วยความบันเทิงเริงรมย์ จากรายการ ละคร ที่ดูแล้วรื่นเริง บันเทิงใจ ประชาชนจะได้นอนหลับฝันดี ไม่ใช่ดูภาพการชุมนุมแล้วนำไปฝันร้าย สถานีโทรทัศน์ฟรีทีวีในประเทศไทยช่างมีใจกุศลกับประชาชนยิ่งนัก

แต่น่าเสียดาย ที่ดิฉันสามารถเปิดอินเตอร์เน็ตชม เนชั่น แชนเนล และ ASTV จึงพอได้รู้ข่าวสารที่ฟรีทีวีไม่อยากให้ดูบ้างว่า ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น สาเหตุเกิดจากอะไร มีความเคลื่อนไหวไปถึงไหนแล้ว เนชั่น แชนเนล ก็นำเสนอข่าวอยู่ตลอด ชนิดที่ไม่ยอมเป็นห่วงประชาชนที่มี เนชั่น แชนเนลในครอบครอง จะหวาดผวาหรือนอนฝันร้ายบ้างเลย ที่ได้เห็นภาพเหตุการณ์พี่น้องร่วมชาตินับแสนคนไปนอนกลางดินกินกลางทราย เพื่อแสดงจุดยืนเรียกร้องให้รักษาการนายกรัฐมนตรีลาออก

    บ้านพ่อแม่ดิฉันอยู่ต่างจังหวัด ไม่มี เคเบิ้ลทีวี ไม่มีเนชั่นทีวี ไม่มีอินเตอร์เน็ตบรอดแบรนด์ มีแต่ฟรีทีวี ทุกคนที่บ้านจึงดูละคร วาไรตี้ เกมโชว์ อย่างเพลิดเพลิน เจริญใจ ไม่ต้องเสียอารมณ์ไปรับรู้ข่าวสารที่สำคัญต่อประเทศชาติบ้านเมืองให้เท่าทันสถานการณ์

    ดังนั้นในค่ำคืนวันอาทิตย์ที่ 26 กุมภาพันธ์ 2549 ทุกคนที่บ้านพ่อแม่ดิฉันโชคดีจริงๆ เพราะพวกเขา

ไม่รู้เลยว่า เวลา สองทุ่มเศษๆ ที่สนามหลวง สถานที่ซึ่งมีผู้คนนับแสนไปรวมตัวอยู่ที่นั่น เกิดเหตุการณ์รถปั่นไฟไหม้ นักข่าวไอทีวีถูกประชาชนล้อมกรอบจนต้องออกจากพื้นที่ เพราะความเข้าใจผิดเรื่องการรายงานข่าวตัวเลขจำนวนของผู้มาชุมนุม เพราะที่บ้านดิฉัน เปิดช่อง 7 ดูละคร “แคนลำโขง”

ไม่รู้เลยว่า ที่สนามหลวง มีประชาชนไปรวมตัวมากมายเท่าไหร่ เพราะไม่เห็นมีฟรีทีวีช่องไหน รายงานให้ฟัง

ไม่รู้เลยว่า บนเวทีแกนนำการชุมนุม ได้พูดหรือกล่าวเรื่องใดบ้าง ที่เกี่ยวข้องกับ ประชาชน หรือประเทศชาติ

ไม่รู้เลยว่า ที่สนามหลวงใครพูดถึงรักษาการนายกรัฐมนตรี เรื่องใดบ้าง

ไม่รู้เลยว่า มีเสียงตะโกนก้องสนามหลวงว่า “ทักษิณ ออกไป” จากเส้นเสียงของประชาชนร่วมแสนตลอดค่ำคืน

ไม่มีโอกาสได้ดู  การแสดงงิ้วล้อการเมือง ซึ่งเรียกว่าเป็น "งิ้วมรดกทางประชาธิปไตย"  เรื่อง "เปาบุ้นจิ้นผจญคนหน้าเหลี่ยม"

โชคดีของทุกคนที่บ้านดิฉันจริงๆ ที่ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวเครียดๆ เหล่านี้ ... ทุกคนเลยนอนหลับฝันดี ซึ่งวันต่อๆ ไปก็คงเป็นดังเดิม เพราะฟรีทีวีเมืองไทย ไม่ต้องการให้ประชาชนเครียดเรื่องการเมือง ก็แค่ทำงานหาเช้ากินค่ำไปวันๆ ก็เหน็ดเหนื่อยพอแล้ว 

แต่เป็นโชคไม่ดีของดิฉัน เพราะแม้จะไม่ติดเคเบิ้ลทีวี แต่ก็มีอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง ทำให้ดิฉันเท่าทันสถานการณ์ไปหมด เนชั่น ชาแนล ตัดเข้าเหตุการณ์สดและรายงานที่มาที่ไปของสถานการณ์ให้รับรู้ตลอด ส่งผลให้ดิฉันเครียดมากเพราะได้ดูข่าวการชุมนุมจากเนชั่น แชนเนล  และ ASTV  พร้อมๆ กับดูข่าวจากฟรีทีวีให้ดู

เครียดมาก เครียด เพราะฟรีทีวี 6 ช่อง ทำให้หูตาของดิฉันพร่ามัว มองแทบไม่เห็นเส้นทางสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เกิดคำถามขึ้นเต็มหัว ทำไมท่ามกลางสถานการณ์การเคลื่อนไหวของภาคประชาชน ครั้งใหญ่ที่สุดในสมัยรัฐบาลทักษิณ  สื่อสารมวลชนของฟรีทีวีเมืองไทย จึงทำ

หน้าที่เพื่อประชาชนได้เบาหวิวและบอบบางราวปุยนุ่น

แม้ว่า หลายช่องพยายามเสนอข่าวการชุมนุม โดยเฉพาะไอทีวี ที่อยากให้เครดิตว่ายังไงก็เป็นช่องหนึ่งที่นำเสนอข่าวเป็นระยะๆ ทุกต้นชั่วโมง แม้ว่าจะเป็นวันอาทิตย์ที่หลายช่องพยายามนำเสนอรายการปกติให้มากที่สุด โดยไม่สนใจรายงานให้ประชาชนรับรู้ถึงการชุมนุมที่มีความสำคัญต่อความเป็นไปของการเมืองไทย

ค่อยๆ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดูทีวีเมื่อ 14 ปีก่อน ช่วงเดือนพฤษภาคม มากขึ้นไปทุกๆ วัน เมื่อดูฟรีทีวี ควบไปกับ เนชั่น แชนเนล แล้ว ยิ่งสลดใจที่ไม่สามารถพึ่งพา ฟรีทีวีได้ในเรื่องการรายงานข่าวตามหน้าที่ของสื่อมวลชน ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่า ฟรีทีวีทุกช่องทำข่าวดังกล่าว เหมือนแค่ทำไปเพื่อให้มีปริมาณไม่ให้ถูกครหาว่าหลีกเลี่ยงการทำข่าวผู้ชุมนุม แต่เรื่องคุณภาพข่าว นั้นไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

ข่าวที่ออกมา จึงเป็นแค่เพียงข่าวที่มีเนื้อหากลวง เบาหวิว จนแทบแตะต้องไม่ได้ ข่าวออกมาสั้น กระชับ และใจความไม่ครบถ้วน ละเลยแง่มุมที่ควรนำเสนอ เมื่อเกิดเหตุการณ์สำคัญก็เสนอแบบสั้นไม่มีการติดตามเพื่อนำรายงานให้ทราบอย่างต่อเนื่อง

ทำให้ดิฉันคิดถึงพ่อแม่ ญาติ พี่น้อง ของคนที่ไปร่วมชุมนุม อยากจะติดตามข่าวว่า ลูก หลาน ญาติมิตร ที่ไปร่วมชุมนุมอยู่ดีหรือไม่อย่างไร แต่ไม่มีช่องทางในการรับชม เนชั่น แชนเนล หรือ ASTV คงต้องนั่งลุ้นกันตัวโก่ง ว่าเมื่อไหร่จะมีข่าวออกในฟรีทีวีช่องต่างๆ  และที่สำคัญ เมื่อข่าวออกแล้ว เนื้อหานั้นจะครบถ้วนรอบด้านหรือไม่ 

และความขมขื่นของดิฉันเกิดขึ้นจาก การสามารถดู เนชั่น แชนเนล กับ ASTV ได้ เพราะถ้าดิฉันดูทีวี ได้แค่ 6 ช่อง ของฟรีทีวี คงไม่ต้องเจ็บปวดขมขื่นกับการทำหน้าที่ของสื่อสารมวลชนที่ไม่สนใจประชาชน ไม่ต้องเครียดกับการถูกปิดหูปิดตา ให้พร่าเบลอ 

ดิฉันจะมีความสุขดี และไม่เครียด เพราะว่า ... สมองของดิฉันจะได้บันทึกแต่เรื่องราวของละคร วาไรตี้ เกมโชว์ และอีกมากมายของความบันเทิง รวมทั้งอมยิ้มไปกับข่าวการชุมนุมให้กำลังใจรักษาการนายก ของพี่น้องชาวเชียงใหม่กว่า 50,000 คน ตามที่ ช่อง 11 ได้เสนอข่าวในช่วงดึก

และคงไม่มีโอกาสได้ยิน คำว่า “ทักษิณ ออกไป” จากพลังเสียงอันกึกก้อง

จากประชาชนนับแสนคน

นี่คือความขมขื่น ที่ดิฉันได้พบ เมื่อฟรีทีวี ไม่ได้ทำเพื่อประชาชนไทยอีกต่อไป

วันนี้ฉันมีนัดให้สัมภาษณ์ กับห้องข่าวสีขาว ที่มาทำสกู๊ป เรื่องเว็บไซด์ tv4kids.org

นักข่าวเป็นรุ่นน้องสาวสวยที่คนคุ้นตากันดี เธอยังอยู่ช่อง 11 เหมือนเดิม แต่ย้ายสายมาทำข่าวเกี่ยวกับเด็กๆ จึงไม่มีปัญหาอะไรเรื่องเจรจากัน เหมือนกับ พี่ชายตุ้ยช่างภาพ ก็ขยันขันแข็งทำงานอย่างตั้งใจ อืมม พิถีพิถันให้ดีทีเดียว... พอใจไม่น้อย กับการให้สัมภาษณ์ครั้งนี้ พูดได้ไม่ติดขัดเท่าไหร่ สั้น กระชับ ได้ใจความ

 

ตอนนี้ ช่อง 11 มีช่วงเวลาสีขาวสำหรับเด็ก (ตามนโยบายที่ นายกฯ และสุรนันท์ว่าไว้แล้ว) เป็นคำสั่งลงมา ให้เวลา 10 นาที จันทร์-ศุกร์ 19.10 น. มีมือเก๋าจากไอทีวี (รุ่นกบฏ) มานั่งแท่นเป็น บก. แต่ทีมข่าวยังน้อย อะไรๆ ก็ยังไม่ครบ ก็เลยต้องบอกว่า ทนๆ เอาหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น ยังไงๆ ผู้ใหญ่ก็ต้องมองเห็นความสำคัญในไม่ช้ามาก (อย่างว่า ราชการ ต้องมีช้าบ้าง เป็นธรรมดา)

ถูกยกเลิกประชุมเย็น (แบบที่ (ฉัน) หาเหตุที่สมเหตุสมผลไม่ได้) เซ็งจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไรถูก เวลาของฉัน ไม่ได้มีไว้แจกจ่ายพร่ำเพรื่อนะคะ เฮ้อ... รับประชุมนี้ ก็ต้องเคลียร์คิวงานอื่นๆ (อยากระบายออกให้หมดความแน่นจากในอก)

ทุกคนร่วมมือกันฆ่าฉันด้วยเสียงเพลง ตั้งแต่ พี่บี๋ น้าเขียว น้าทิวา พี่เท่ห์ และอีกสารพัดพี่ๆ น้าๆ ทั้งหลาย

 

ต่อมน้ำตาทำงานหนักแทบไม่มีจังหวะพักผ่อน

จบซึมเศร้า เหงา แฮงก์แล้วยังไม่พอ ท่านๆ ทั้งหลายยังเมามันส์กันไม่จบสิ้น พี่โอ้ และหนุ่มใหญ่อีกคน ยังร่วมมือกับแก๊งซึมเศร้า ขึ้นมาฆ่าฉันต่อด้วยเพลงร็อคอีกสามสี่เพลง จนฉันเกือบกระอักเลือดตายไปตรงหน้าวรเชด

เธอว่า ... วันนี้ รู้สึกว่าฉันเป็นคนเดียวที่รักเธอที่สุด

ไม่ควรรักกันอยู่เลย เพราะมันทำให้ ต้องมีเยื่อใยแห่งความห่วงหาอยู่

แม้มันจำเป็นต้องลดลงไปเยอะ ด้วยเงื่อนไขชีวิตต่างๆ ที่เปลี่ยนไปแล้ว

แต่มันยังคงมี มีจนบางครั้งไม่แน่ใจ ว่าฉันกับคุณจะผ่านพ้นมันไปได้หรือเปล่า

คุณยังบอกฉันทำไมอีก ว่าฉันมีความหมายกับคุณเพียงใด อยากพบฉันมากมายแค่ไหน และเจ็บปวดกับการไม่มีฉันอีกแล้วมากเท่าไร

คุณกับฉัน ต่างต้องเรียนรู้ความเจ็บปวด

แม้ว่ามันเหมือนจะขาดใจก็ตาม ต้องอดทน แล้วมันจะผ่านพ้นไปในไม่นาน

สามทุ่มกว่า ขณะที่อยู่กับครอบครัว ฉันเดินมาหยิบโทรศัพท์ เห็น miss call พบว่าเป็นเบอร์คุณ ... โทรกลับ เพราะคิดว่าน่าเป็นเรื่องสำคัญ แต่เมื่อคุยกัน พบว่า คุณถามว่า ตกลงครอบครัวฉันอยากได้สายรัดข้อมือเพิ่มมั้ย ด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หากฉันไม่เข้าข้างตัวเองมากไป คงบอกได้ชัดๆ ว่า คุณอยากโทรคุยกับฉัน โดยที่ไม่ได้มีเรื่องราวสำคัญยิ่งที่ต้องโทรหาจริงๆ เพราะคำถามของคุณมันไม่จำเป็นต้องได้คำตอบในวันนี้ ฉันกับคุณคุยกันราวกับไม่มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งมาก่อน เป็นดังคนเพิ่งเริ่มจีบ เป็นดังคนที่ไม่กล้าพูดคุยหรือละลาบละล้วงเรื่องใดๆ

 

วาเลนไทน์ ปี49 อยู่กับน้องตี๋ และนิ่ม ที่ร้านสุดรัก โอลล์เล้ง  คุณโทรมาในยามดึก เกือบเที่ยงคืน แปลกใจมากที่โทรมาหา (ก่อนเที่ยงคืน)
คืนนี้... คุณจัดเพลงไทย
แต่ฉันไม่ได้ฟัง แม้ว่าจะพยายามอยากฟัง แต่ก็ยอมรับเมื่อไม่ได้ฟัง ไม่ซีเรียสมาก ตัดสินใจไม่ฟังได้

ดึกดื่นกว่าๆ ของคืนวันศุกร์ มีชายหนุ่ม(คนน่ารักคนนั้นที่บังเอิญเดินเข้ามาเมื่อฉันกำลังจะจากคุณไป)คนหนึ่งโทรมาหา ไม่รับสาย ไม่โทรกลับ ฉันขอชมตัวเองหน่อยนะ ว่า เก่งนะ ที่ไม่รับ ฉันยังไม่อยากรับโทรชายหนุ่มใดๆ (ที่ไม่ใช่เรื่องงานและสำคัญ) ในยามค่ำคืน อืมม เก่งนะสุพรรณ !

แล้วเพื่อนสาวคนหนึ่ง เดินทางมาหาที่พักพิงหัวใจ และร่ำน้ำตา ฉันเปิดรับเต็มที่ ให้เธอได้

"รักแต่เจ็บปวด จะรวดร้าวไปทำไม
หรือยอมร่ำไห้ จะเจ็บไซร้ ยังยังยินดี
เมื่อรักมายมาย  แต่ไม่ยอม ไร้ศักดิ์ศรี
จะเจ็บนี้ ยังยินดี ให้เจียนตาย"

ระหว่างคุณทานข้าว เพื่อนหนุ่มโทรมาหาฉัน หลังจากอ่าน space ด้วยความห่วงใย ฉันบอกว่าสบายดีมากๆ ฉันแข็งแรงพอแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันแค่กำลังจะจัดการให้มันชัดเจน ว่าฉัน...ไม่พร้อมจะยืนอยู่เคียงคู่คุณอีกแล้ว

ฉันพูด พูด พูด แล้วก็พูด ทุกเรื่องราวปัญหาที่คับแน่นอยู่ในอก
ฉันจงใจก้าวร้าวคุณแบบเยียบเย็น ฉันจงใจดูถูกคุณแบบนิ่มนวล แต่เสียดแทงหัวใจ

ว่าจะไม่รินน้ำตา แต่มันมาคลอที่เบ้าตา (แค่คลอเท่านั้น) สองช่วงจนได้ ที่พูดถึงพ่อกับแม่ และที่พูดถึงความเชื่อมั่นและศรัทธา ที่มีต่อคุณ (แย่จริง ในที่สุดก็มีน้ำตา)

คุณเป็นเหมือนเดิม เป็นผู้ฟังที่ดี ฟังเก่ง
แล้วก็ยอมรับมันได้อย่างสงบนิ่ง ... นิ่งจนฉันแทบเดาไม่ถูก ว่าคุณคิดอะไรอยู่
เห็นด้วยที่ฉันพูด หรือไม่สนใจสิ่งที่ฉันพูด

คุณสงบนิ่งเหลือเกิน นี่เป็นครั้งแรกที่คุณสงบนิ่งเช่นนี้ เมื่อฉันพูดถึงปัญหาของเรา คุณไม่อธิบาย ไม่แก้ตัว ไม่มีถ้อยคำใดๆ ออกมา

คุณไม่สบตาฉัน
และฉันก็ไม่สบตาคุณ
เราไม่สบตากัน

ออกมาเจอคู่รักน้าเขียว แวะทักทายกัน เชิญชวนกันมาทักทายคุณ ...
จากนั้น ฉันกับคุณ เล่นละครบทใหญ่ ด้วยมารยาทและหน้าตาที่แขวนอยู่ เราหัวเราะเริงร่า กระเซ้าเย้าแหย่กัน ประหนึ่ง เมื่อสักครู่ไม่มีเรื่องราวอะไรที่หนักหนาสาหัสมากล้ำกรายเราแม้แต่น้อย เหมือนดังไม่อยากให้เขารู้ ว่าเราจะไม่มีกันและกันอีกแล้ว
คิดว่าฉันกับคุณอาจได้เข้าชิงรางวัล หากเราเป็นนักแสดง

แต่แล้วเรายังไม่ได้จากลากันในค่ำคืนนั้น
เรายังอยู่ด้วยกันต่ออีกหนึ่งค่ำคืนโดยมีช่องว่างที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นทุกนาที
เราไม่พูดถึงการต้องเดินจากกันไปในช่วงนาทีใดๆ ที่หายใจอยู่ขณะนั้น
เราปล่อยให้ตัวเองอยู่ต่อไปตามที่มันจะเป็น

โดยไม่มีคำพูดใดๆ เกี่ยวกับเรื่องของเรา
ฉันเอง ก็ไม่คิดจะพูดเรื่องเหล่านั้นอีก เมื่อได้พูดมันไปหมดแล้ว
คุณเอง ก็ไม่พูดเรื่องเหล่านั้นอีก ระหว่างที่อยู่ด้วยกัน
ตลกดีเหมือนกัน... เราพูดกันเรื่องข่าว เรื่องงาน ประหนึ่งว่าเราอยากคุยเรื่องสังคมกันเหลือเกิน ทั้งๆ ที่ในใจเรามีคำพูดอีกนับร้อยพันเกี่ยวกับเราที่อยากพร่ำบ่นออกมา

ห้วงเวลาหนึ่ง ฉันรู้แต่ว่า ฉันดึงพลังทั้งหมดที่มี กลั่นออกมาเป็นความเกลียดชัง โกรธแค้น เพื่อให้ตัวเองเข้มแข็ง และให้เราจากกัน จากกันเสียที

ฉันยังรักในสิ่งที่คุณเป็นมากมายเหลือเกิน
แต่ฉันจำเป็นต้องเกลียดคุณ เพราะฉันอยากไปจากคุณแล้ว ช่วยทำอะไรให้ฉันเกลียดคุณขึ้นมาสักนิดได้มั้ย ฉันอยากไป อยากไปจากคุณ

แต่แล้วนาทีนั้น...

คุณไม่ไป คุณผวามาสวมกอดฉันไว้จากด้านหลัง อย่างหนักแน่น ทว่าอ่อนโยนยิ่งนัก
ฉันพยายามเก็บกดก้อนสะอื้นไว้ในอก แต่มันก็แอบโผล่ให้ได้สัมผัสเป็นจังหวะสั้นๆ

แล้วทุกอย่างที่คุณคิดก็พรั่งพรูออกมา หลังจากกว่า 30 ชั่วโมง ที่กดเก็บมันไว้ข้างใน ทุกถ้อยคำของคุณช่างบาดหัวใจ

ส่วนหนึ่งของสมองอยากบอกว่าอย่ารักฉันขนาดนี้ได้มั้ย แต่หัวใจมันทำงานไม่สัมพันธ์กับสมอง ฉันจึงได้แต่นิ่งและเงียบ

เป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นและไม่อยากจากลา
คุณบอกว่า ดีแล้วที่ฉันตัดสินใจเช่นนี้
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างมันอาจจะดีขึ้นในไม่ช้า
เมื่อวันหนึ่ง เราอาจรู้ว่า เราไม่สามารถขาดลาจากกันได้อีก
อุปสรรคใดๆ มันอาจจะหลอมละลายลงไปได้ในเร็ววันเสียที
แล้วเราจะกลับมาเป็นเราอีกครั้ง ด้วยความรักที่เรามี

คุณว่า คุณจะกลับมา หลังจากอุปสรรคที่มีมันสิ้นสูญ
ฉันยอมรับว่า ไม่แน่ใจหรอกนะว่าจะยืนรออยูตรงนี้ได้อีกนานเพียงไหน
แต่ก็จะยืนรอตราบวันที่รักต่อคุณหายสิ้นไปจากหัวใจ เพราะนาทีนี้ฉันยังคงรับรู้และสัมผัสได้เต็มเปี่ยมถึงความรักที่คุณยังคงมี มีกับฉัน

วันนี้ทำงานตามที่ตั้งใจไม่ได้อีกแล้ว คิดไม่ออก เขียนไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด ทำไมโลกช่างโหดร้ายกับฉันจริงๆ
แต่ยังประคับประคองงานผ่านไปได้ด้วยดีอยู่ ท่ามกลางความแข็งขันของน้องๆ ผ่านไปได้ ผ่านไปดี โชคดี ที่มีกัลยาณมิตรอยู่เคียงข้าง
ขอบคุณจริงๆ
พรุ่งนี้จะกลับไปเริ่มต้นทำงาน กับภารกิจการประชุมอันหนักหนา...ยังไงก็จะสู้นะ จะสู้อยู่ต่อไป

บันทึกเรื่องราวถึงคุณ 
 
นอกจาก 2 ครั้งที่คุณไปดูคอนเสิร์ตร็อคที่เยอรมัน และเยือนยอดเขาจุงเฟราว์ที่สวิส
นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบ 3 ปี ที่เราไม่ได้พูดคุยกันเกิน 3 วัน
นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบ 3 ปี ที่เราไม่ได้พบกันเกิน 7 วัน
 

วันนี้ 1 กุมภาพันธ์ 2549 เราไม่ได้พูดคุยกันแล้ว 9 วัน
วันนี้ 1 กุมภาพันธ์ 2549 เราไม่ได้พบกันแล้ว 14 วัน 

ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นไปได้
ฉันยังคงอยู่ได้ โดยมีลมหายใจรวยริน ทั้งที่ไม่ได้พูดคุยหรือพบคุณ

ขอบคุณความเป็นเพื่อน ที่ยังคงยืนหยัดอยู่ทุกลมหายใจจนฉันมีแรงหายใจ

วันนี้...ฉันพบ เฮลิโคเนีย พันธ์เดียวกับที่คุณหอบมาให้ฉัน

พันธ์ไม้ที่คุณหลงรักมันสุดหัวใจ

หยดน้ำตาไหลริน... เพราะความสวยสดงดงามที่อยู่ตรงหน้า

กับความหลังอันอ่อนหวานและรื่นรมย์

คุณหอบ เฮลิโคเนีย ช่อใหญ่ มาเป็นตัวแทนความห่วงใยให้ฉันในคืนหนึ่ง

คืนนั้น...คืนที่ฉันไปไหนไม่รอดอีกแล้ว

ฉันแทบจะล้มลงนอนกอดดอกไม้หอบใหญ่อยู่เคียงข้างบึงสัมมากร

แต่วันนี้...

ฉันได้แต่มอง มอง แล้วก็มอง แค่นั้นว่ามันงดงามเพียงใด

คุณเดินเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตเสมอ เมื่อไหร่ฉันจะพูดเรื่องเธอได้เต็มปากโดยไม่ต้องคำนึงถึงเธอสียที

ที่ผ่านมา...ฉันเอาชีวิตไปผูกพันกับคุณมากเหลือเกิน

จนทุกสิ่งที่อยู่รอบกาย มันมากความหมายเกี่ยวกับตัวคุณไปหมด

วันนี้ ฉันไม่ได้ฟังคุณเปิดเพลง

ไม่แน่ใจว่า โชคดีหรือโชคร้าย

แต่รู้ว่า...นี่ถูกต้องแล้ว ชีวิตมันจะเป็นไปอย่างที่ต้องเป็น

ฉันกำลังพยายามทำความเข้าใจ และพยายามแข็งแรงขึ้นเร็วๆ เพื่อจะได้พบคุณเสียที แล้วครั้งนี้ ฉันจะเข้มแข็งกว่าที่เคยเป็น

 ศักดิ์ศรีไม่จำเป็นต้องถูกกดทับด้วยความรักเนิ่นนานเกินไป

คุณมีศักดิ์ศรีมั้ย ?

ถ้าคุณมี

ฉันก็มีเหมือนกัน !

 ฉันจะคิดถึงคุณ โดยไม่จำเป็นต้องมีคุณอีกต่อไป

ก่อนเข้าถึงดินเนอร์ที่ฉันรับนัดคุณ

เรายังมีโอกาสได้คุยโทรศัพท์กัน อะไรกันหนอ ที่ทำให้เราคุยกันรู้เรื่อง ประหลาดใจจริง

ความเศร้าฉันหายไปไหน เป็นเพราะคุณหรือเปล่า ที่เติมคุณค่าในชีวิตของฉันให้กลับคืนมา

ที่นี่ มุมหนึ่งของ ร้านน้าเขียว ....

ฉันถูกปฏิบัติราวกับเป็นเจ้าหญิงของคุณ

บทสนทนาสุดวิเศษ ท่ามกลางบรรยากาศรื่นรมย์ ผสมกับความอุ่นหวานจากเหล้าแสนดี ฉันลืมไปหมดสิ้นสำหรับความกังวล

ฉันกังวลไปหมด ว่าคุณกำลังคิดอะไร

จะมานัดฉันดินเนอร์ทำไม

เด็กกะโปโลคนหนึ่งที่ไม่ได้มีอะไร

ไม่มีอะไรที่จะเป็นคู่นัดคุณได้ในค่ำคืนนี้

หรือว่า คุณคิดมิดีมิร้าย เป็นพวกอันตรายหรือเปล่า

ฉันยังแทบไม่รู้จักตัวตนของคุณ แล้วฉันจะไปดินเนอร์กับคุณได้อย่างไร

กลัว...กังวล...สับสน

แต่ในที่สุด ฉันก็มานั่งอยู่ตรงนี้ เคียงข้างกับคุณจนได้

น่าแปลกยิ่งนัก ทำไมทุกเรื่องราวที่เราเล่าสู่กันฟัง มันไม่มีแม้แต่ความขัดเขิน หรือไม่เข้าใจ

ทำไมฉันต้องเข้าใจคุณเพียงนี้

และทำไมคุณต้องเข้าใจฉันเพียงนี้

เรื่องราวที่เห็นและเป็นไป ฉัน คุณ หรือ ใครกันแน่ ที่กำหนดมันขึ้นมา

คุณคิดอะไรอยู่ ทั้งที่คุณแสนจะวุ่นวายกับการงาน และหน้าที่อันรัดตัว คุณกลับเลือกมานั่งเจรจากับผู้หญิงหนึ่งคนที่ไม่รู้ว่า จะพูดคุยกันรู้เรื่องได้อย่างไร ทางใด

ผู้หญิงคนที่จะยังพูดอะไรไม่ได้ นอกจากเรื่องราวเศร้าโศกของตัวเอง

หรือคุณชอบฟัง...

เสียดายนะ ที่วันนี้คุณไม่ได้มีโอกาสรับฟังมันเสียแล้ว คนดี คนดีที่คอยเอื้ออารีฉันเหลือเกินในโมงยามที่ทุกข์ทน ขมขื่นใจ

แต่นาทีนี้ มันช่างขมขื่นทุกข์ทนยิ่งกว่าครั้งใดในชีวิตที่จะรับรู้ได้ คุณไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว ไม่มี... อย่าเสียดายเลยนะ เพราะโอกาสนี้ มันไม่ใช่ของคุณอีกแล้ว

คืนนั้น...คำพูดและแววตาของคุณ ช่างทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจ มีแรง มีพลัง เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

 

 สรุปว่า...ค่ำคืนนั้น ฉันมึนเหล้า และเมาความอ่อนโยนของคุณ

ใครจะรู้บ้างนะ ว่าคุณอ่อนโยนได้มายมายเพียงนี้

หลังจากค่ำคืนนั้น ฉันรู้เพียงว่า

เรายังมีเรื่องต้องพูดคุยกันอีกมายมายเหลือเกิน

ฉันเข้าใจคุณ

คุณเข้าใจฉัน

เราเข้าใจกันถึงเพียงนี้

แล้วอะไรอีกล่ะ ...ในโลกนี้... ที่มันจะทำให้เราไม่เข้าใจกัน

วันนั้นต่างไม่มีใครให้คำตอบได้ เพราะความเข้าใจกันและกันในนาทีนั้น มันได้กลบกลืนทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายเราไปสิ้นเสียแล้ว

คุณมาส่ง... แล้วเราก็คุยโทรศัพท์กันจนฟ้าสางเหมือนเคย

เช้านั้น ฉันหลับฝันดี

ไม่รู้คุณเป็นเช่นนั้นหรือเปล่า ?

 

 เราไม่รู้เลยว่า ... ทุกคำพูดของเราในค่ำคืนนั้น มันได้ก่อให้เกิดความสัมพันธ์หนึ่งบท ที่ยากจะเป็นไป

 เราไม่รู้เลยว่า ... หลังจากค่ำคืนนั้น เราจะมีความสุข บนความทุกข์อีกมากมายเพียงไหน

 เราไม่รู้เลยว่า ... ความสุขในค่ำคืนนั้น มันกลบเกลื่อนความทุกข์ทน ที่เตรียมก้าวเท้าเข้ามาเยือนเราทั้งคู่เสียหมดสิ้น 

 เราไม่รู้เลยว่า ... มัจจุราชแห่งความรักได้รอดักเราอยู่ข้างหน้า เมื่อกามเทพกำลังจะได้ทำหน้าที่เสร็จสมบูรณ์ 

  ที่สำคัญเราไม่รู้เลยว่า ... หลังจากค่ำคืนนั้น เราต่างตกบ่วงรักของกันและกัน จนยากยิ่งที่จะถอนตัวและหัวใจเสียแล้ว